AngloTeachers

small_talks_baner

Wystarczy jedno kliknięcie, aby poznać nowinki metodyczne prezentowane przez trenerów i metodyków współpracujących z wydawnictwem Macmillan. Dostęp do nagrań jest bezpłatny.

Wśród trenerów znajdują się wybitni specjaliści, m.in.: dr Monika Cichmińska, Carol Read, dr Grzegorz Śpiewak oraz Jill Leighton. W bazie, która jest ciągle rozbudowywana znajduje się ponad 20 wideo-szkoleń. Do każdego z filmów przygotowano pakiet materiałów dodatkowych, w tym prezentacje trenerów oraz możliwość pobrania imiennego certyfikatu uczestnictwa.

źródło: http://www.jows.pl

Pozostałe filmy szkoleniowe na stronie:  http://www.macmillan.pl/macmillan-small-talks

llineczka

 


Dyslexia-Bicultural-Mom

 

Dysleksja to specyficzne trudności w uczeniu się języka, głównie w czytaniu i pisaniu, ujawniające się wyraziście w pierwszych latach nauki szkolnej i trwające nawet przez całe życie (w sytuacji, gdy nie są korygowane). Wyróżnia się trzy typy dysleksji:
– dysleksję rozwojową, która manifestuje się trudnościami w nauce czytania i pisania;
– dysortografię, oznaczającą trudności w opanowaniu poprawnej pisowni, a zwłaszcza ortografii;
– dysgrafię, wyrażającą się trudnościami w opanowaniu właściwego poziomu graficznego pisma (brzydkie, nieczytelne pismo).Dysleksję rozpoznaje się wtedy i tylko wtedy, gdy te specyficzne trudności w pisaniu i czytaniu występują u dziecka pomimo stosowania konwencjonalnych metod nauczania, co najmniej przeciętnej inteligencji dziecka oraz sprzyjających jego rozwojowi warunków społeczno- kulturowych. Oznacza to, iż nie możemy mówić o dysleksji, jeśli dziecko z trudnościami w nauce czytania i pisania cechuje się niską sprawnością intelektualną, ma jakieś schorzenia neurologiczne lub wady wzroku czy słuchu, jest zaniedbane środowiskowo i dydaktycznie i/lub ma bardzo niską motywację do nauki.

Dodatkowymi kryteriami, za pomocą których można odróżnić dzieci dyslektyczne od innych dzieci źle czytających, są:
– Utrzymywanie się trudności w pisaniu i czytaniu aż do okresu dojrzałości, a więc względnie trwały ich charakter.
– Specyficzne, charakterystyczne rodzaje błędów występujących podczas czytania i pisania.
– Rodzinne występowanie tych zaburzeń (z pokolenia na pokolenie).
– Częstsze występowanie tych zaburzeń u płci męskiej.
– Częstsze skojarzenie tych zaburzeń z zaburzeniami rozpoznawania innych symboli.

Trudności w nauce czytania i pisania ujawniają się u dzieci po raz pierwszy w trakcie nauki języka ojczystego. Osoby z dysleksją często mają trudności także w nauce języków obcych, ponieważ istnieje wspólne tło obydwu rodzajów trudności w uczeniu się, a mianowicie słaby rozwój funkcji językowych. Wyraża się on takimi symptomami jak trudności w odróżnianiu głosek, wydzielaniu ich ze słów, łączeniu w słowa, zapamiętywaniu i przypominaniu sobie słówek, a także „przekręcaniem” wyrazów podczas wymawiania i pisania. Nauka drugiego lub trzeciego języka jest więc dla dzieci dyslektycznych dodatkowym wysiłkiem i zwiększa liczbę niepowodzeń szkolnych.

Dla dzieci z dysleksją dużą trudnością jest uczenie się nazw, odróżnianie słów brzmiących podobnie oraz przyswajanie reguł językowych. Dzieci dyslektyczne potrafią zrozumieć zasady gramatyczne i ortograficzne, natomiast nie potrafią wykorzystać ich w praktyce. Dlatego nie można mówić o dysleksji dopóty, dopóki nie mamy pewności, że dziecko dokładnie zna np. zasady pisowni. Dziecko dyslektyczne potrafi często bezbłędnie wymienić wszystkie reguły obowiązujące w danym języku, ale nie umie ich stosować. Opanowanie poprawnej pisowni jest dla dzieci dyslektycznych olbrzymim wysiłkiem, a uzyskane efekty są nikłe w porównaniu z włożonym nakładem pracy. W przypadku uczenia się języka obcego kłopoty jeszcze się zwiększają, ponieważ dzieci muszą poznać zupełnie inne zasady nowego języka. Sprawę komplikuje fakt, iż obecnie dzieci uczą się w szkole więcej niż jednego języka obcego. W konsekwencji dochodzi do zjawiska interferencji, tzn. języki i obowiązujące w nich zasady zaczynają się dziecku mieszać i mylić. Zjawisko interferencji dotyczy szczególnie języków pochodzących z tej samej grupy językowej, np. języków angielskiego i niemieckiego (wyniki badań sugerują, iż nauka języka niemieckiego stanowi szczególnie dużą trudność dla osób dyslektycznych).

Osoby dyslektyczne mają większe trudności w przyswojeniu języków obcych w formie pisanej niż ustnej. Ortografia, pisanie wypracowań lub czytanie sprawiają większą trudność dzieciom dyslektycznym niż wtedy, gdy mówią w języku obcym. Natomiast rozumienie tekstu ze słuchu stanowi tak samo poważny problem w nauce języków obcych jak czytanie tekstów na głos.

W przypadku nauczania dzieci dyslektycznych dużym problemem dla nauczyciela jest dobranie zarówno odpowiedniej metody nauczania, jak i sposobu oceniania osiągnięć ucznia. Według prof. Marty Bogdanowicz właściwą drogą w nauczaniu języka obcego dzieci z dysleksją jest:
– znajomość problemu dysleksji, objawów i patomechanizmu;
– znajomość generalnych zasad nauczania, np. wielozmysłowe uczenie się, duża liczba powtórzeń;
– indywidualizacja nauczania, a więc dostosowanie programu do danego ucznia (uczenie dziecka na jego poziomie), a nie kierowanie się programem szkolnym, który w danej klasie obowiązuje;
– uwzględnienie Zarządzeń MENiS z 2001 r. i 2002 r. dotyczących dostosowania wymagań do specjalnych potrzeb edukacyjnych ucznia i możliwość zwolnienia z nauki języka obcego.

Techniki, jakie mogą być pomocne w procesie nauczania języka obcego, obejmują nauczanie pisowni, wymowy, sprawności mówienia, rozumienia ze słuchu, nauczanie słownictwa i sprawności czytania oraz struktur gramatycznych i obejmują m.in. takie sposoby jak:
– technika zakończeń (polega ona na podaniu uczniom początku tekstu, który muszą uzupełnić tak, aby zakończenie było tematycznie związane z początkiem);
– technika pisania listów w imieniu bohaterów tekstu;
– technika porządkowania zdań;
– podpisywanie obrazków;
– dopasowywanie obrazka do wyrazu;
– znajdowanie wyrazu niepasującego do pozostałych (np. sit – seat – sit – sit);
– przedstawienie obrazka, fotografii, plakatu po to, by zainspirować ucznia do opowiedzenia treści obrazka, wyszukania różnic między dwoma obrazkami, zamiany historyjki obrazkowej na komiks itp.;
– technika dopasowywania obrazka do usłyszanego tekstu;
– uzupełnianie obrazka, tabeli, tekstu na podstawie usłyszanego tekstu;
– kreślenie nawzajem nowych wyrazów na plecach kolegi/koleżanki i odgadywanie ich;
– gra „Mam”: rodzaj ortograficznego bingo, polegający na tym, że nauczyciel pokazuje kartę z jednym wyrazem napisanym wyraźnymi literami, a uczniowie starają się odnaleźć go na swoich planszach (podobnie jak w grze bingo); wygrywa ten uczeń, który pierwszy zaznaczy cały rząd pionowy lub poziomy;
– puzzle wyrazowe.

Wybierając ćwiczenia, gry i zabawy, nauczyciel ponadto powinien pamiętać o tym, by zapewnić dziecku komfortowe warunki uczenia się, czyli takie, w których nauka jest przede wszystkim zabawą; unikać sytuacji wywołujących stres (np. zmuszanie dziecka do przeczytania na głos trudnego dla niego tekstu); unikać monotonii w prowadzeniu zajęć, starać się urozmaicać zadania i ćwiczenia. Uczenie dzieci z dysleksją powinno odbywać się z wykorzystaniem technik nauczania wielozmysłowego, opierać się na wielokrotnym powtarzaniu, być wzbogacone o elementy ruchowe oraz opierać się na ćwiczeniach utrwalających pamięciowe mechanizmy mowy (wykorzystujących np. teksty piosenek, wierszyki, nazwy miesięcy, pory roku, dni tygodnia).

Jak więc widać, nauczenie języka obcego dziecka z dysleksją jest szczególnym wyzwaniem dla nauczyciela i wiąże się z dużym nakładem pracy i zwiększeniem ilości czasu, który trzeba poświęcić uczniowi. Oczywiście, uczeń dyslektyczny również powinien włożyć maksimum wysiłku w przezwyciężenie swoich trudności, bo tylko wtedy jest szansa na osiągnięcie sukcesu. Poniżej przedstawiam rady dla osób uczących się języków obcych [za: Czabaj, w: Bogdanowicz i Smoleń, 2004]:
– Przed przystąpieniem do nauki zrelaksuj się.
– Na początku każdej lekcji przeznacz pięć minut na ćwiczenia oddechowe, energetyzujące i uspokajające. Najprostszym przykładem ćwiczenia oddechowego są wdechy i wydechy w następujących proporcjach: wdychamy powietrze, licząc do 10, następnie zatrzymujemy je na 2-3 sekundy i wydychamy, licząc do 20 i zwracając szczególną uwagę na pracę przepony. Przed kolejnym wdechem także robimy 2-3 sekundową pauzę. Ćwiczeniami energetyzującymi mogą być proste ćwiczenia fizyczne, np. skłony tułowia czy wymachy ramion, najlepiej przy otwartym oknie. Ćwiczenia uspokajające mogą mieć formę wizualizacji, np. wyobrażanie sobie jak najbardziej szczegółowo ulubionego miejsca (drogi do jeziora, rynku Starego Miasta itp.); mogą polegać także na napinaniu i rozluźnianiu wszystkich mięśni ciała.
– Potem przypomnij sobie sukces, jaki odniosłeś w ostatnim czasie (np. pochwała nauczyciela, dobra ocena).
– Teraz przejrzyj całość lekcji i zwróć uwagę na słownictwo.
– Materiał do nauczenia się zapisz w dwóch kolumnach obok siebie (po polsku i w języku, którego się uczysz).
– Nagraj cały tekst (polski i w języku obcym), czytając wyciszonym głosem z długimi przerwami w rytmie koncertu barokowego.
– Narysuj szkic do tekstu, napisz kolorami słowa i frazy na rysunku odpowiadające kolejności wydarzeń w opowiadaniu.
– Podkreśl kolorami wszystkie frazy i słowa, które chcesz zapamiętać.
– Baw się. Przenieś się w świat fantazji. Odegraj opowiadanie. Wykonuj ruchy i przesadnie gestykuluj. Powtarzaj dokładnie intonację i wymowę.
– Zamykając oczy, wyobraź sobie sceny opowiadania, w wyobraźni nagrywaj je na taśmę wideo.
– Wykorzystaj nowe słownictwo do układania wierszyków lub krzyżówek.
– Ucz się słówek i zwrotów przed pójściem spać, a powtarzaj tuż po przebudzeniu się.
– Zapamiętany materiał powtarzaj. Najlepszą metodą powtórki jest konwersacja, dlatego dobrze jest uczyć się języka obcego we dwoje.

Na koniec warto poświęcić trochę miejsca problemowi oceniania ucznia dyslektycznego. Ocena powinna odzwierciedlać nie tylko wiedzę dziecka w stosunku do programu nauczania, lecz także w stosunku do jego możliwości i nakładu pracy. W sytuacji, gdy praca pisemna ucznia dyslektycznego zostaje oceniona negatywnie, warto sprawdzić jego wiadomości w formie ustnej. Pozwoli to nauczycielowi na zweryfikowanie faktycznej wiedzy ucznia. Warto także złagodzić kryteria oceniania w zakresie tych sprawności czy umiejętności, które sprawiają uczniowi szczególne problemy, choć oczywiście należy od niego wymagać, by wykonywał ćwiczenia dodatkowe. W sytuacji, gdy pomimo ogromnego wysiłku obu stron uczeń nie osiąga sukcesów w nauce języka, najlepszym rozwiązaniem jest zwolnienie go z nauki jednego języka obcego (Rozporządzenie MENiS z 24.04.2002 r.). Generalnie jednak dziecku z dysleksją należy dać szansę. Mottem dla nauczyciela niech będą słowa doktora Harry’ego Chasty: „Skoro dziecko z dysleksją nie uczy się w taki sposób, w jaki ty je uczysz, to czy ty nie możesz uczyć go w taki sposób, w jaki ono się uczy?”.

Wskazówki bibliograficzne:
Dysleksja w kontekście nauczania języków obcych, red. M. Bogdanowicz, M. Smoleń, Gdańsk 2004.
Czasopismo „Języki Obce w Szkole”, artykuł A. Jurek o dysleksji (nr 1-5, 2004).
Strony internetowe Brytyjskiego Towarzystwa Dysleksji (The British Dyslexia Association)http://www.bdadyslexia.org.uk.
Przykłady ćwiczeń oddechowych, energetyzujących i uspokajających: H. Hamer, Klucz do efektywności nauczania, Warszawa 1994; M. Szurawski, Pamięć. Trening interaktywny, Łódź 2005.

dr Anita Rawa-Kochanowska
Autorka jest psychologiem, nauczycielem
naukowo-dydaktycznym w Instytucie Psychologii UMCS

ŹRÓDŁO: http://anglofan.felberg.pl/?dzial=9&art=164

 

llineczka

dyslexia

UKAZAŁ SIĘ PORADNIK METODYCZNY DOTYCZĄCY ROZWIJANIA ZDOLNOŚCI JĘZYKOWYCH UCZNIÓW

Informacje ze strony: http://jows.pl/node/654karpeta

Ośrodek Rozwoju Edukacji wydał publikację metodyczną dotyczącą pracy z uczniem uzdolnionym językowo. Autorkami materiału są dr Joanna Sobańska-Jędrych, dr Beata Karpeta-Peć oraz dr Marta Torenc.

Autorki podjęły się opracowania poradnika z uwagi na brak publikacji o uczniu nie tyle zdolnym – w tym przypadku nauczyciele mogą czerpać informacje z licznych naukowych i metodycznych wydawnictw na ten temat – ile o uczniu uzdolnionym językowo. Stąd też publikacja ma na celu przybliżenie nauczycielom języków obcych zagadnień dotyczących uzdolnień językowych ucznia, sposobów identyfikacji tego rodzaju zdolności specjalnych w szkole oraz sposobów pracy z takimi uczniami.

Książka ma charakter teoretyczno-praktyczny. W poradniku znajdują się informacje na temat:

  • teoretycznych podstaw dotyczących zdolności językowych oraz uwarunkowań funkcjonowania ucznia uzdolnionego językowo w szkole, w tym czynników powodujących tzw. syndrom nieadekwatnych osiągnięć ucznia;
  • sposobów identyfikowania uczniów uzdolnionych i ich ograniczeń;
  • możliwości rozwijania uzdolnień językowych w szkole z uwzględnieniem wskazówek dotyczących pracy z uczniami uzdolnionymi językowo na poszczególnych etapach edukacyjnych;
  • praktycznych przykładów zadań, za pomocą których możemy uzyskać informacje o funkcjonowaniu naszych uczniów;
  • praktycznych przykładów zadań realizowanych podczas lekcji, umożliwiających uczniom rozwijanie ich zdolności językowych i kreatywności, kształtowanie lingwistycznych zainteresowań, a także rozwijanie autonomicznego uczenia się.

llineczka

nauka_bez_granic

Informacje ze strony http://www.naukabezgranic.pl

Ideą warsztatów i spektakli jest stworzenie projektów które są zarówno edukacyjne, interesujące i zachęcające odbiorców do interakcji.

Nasze projekty integrują nauczanie języka angielskiego z kulturą, sztuką, literaturą, mediami, rozrywką. Myślą przewodnią naszych prowadzących jest nauka poprzez zabawę.

Poprzez bliski kontakt z native speakers języka angielskiego oraz ekspertami z różnych dziedzin, zachęcamy młodzież do otwarcia się na ten język, komunikacji i przełamania barier. Atrakcyjne środki przekazu budują w uczniach chęć do indywidualnej pracy nas swoimi zdolnościami lingwistycznymi, a nauczycielom podsuwają wskazówki jak urozmaicić szkolny program nauczania języka angielskiego. Zapraszając nauczycieli, uczniów oraz studentów na pozalekcyjne zajęcia edukacyjne mamy na myśli rozwijanie wrażliwości i przedsiębiorczości, oraz dostarczanie nowych doznań artystycznych i ciekawych doświadczeń, które będą i rozrywką i nauką.

W naszym programie posiadamy szeroką gamę warsztatów, wykładów, szkoleń i spektakli, o przeróżnej tematyce, na przykład kulturowej (Africa Today, USA and Canada, Famous Brits), czy też społecznościowej ( Multiculturalism and Diversity, Civil Liberties). Warsztaty muzyczne, taneczne i zabawowe. Jesteśmy w stanie zorganizować ciekawe zajęcia i dla najmłodszych (8-10lat) i dla starszych (16-20lat). Zapraszamy do uczestnictwa zarówno uczniów szkół podstawowych, gimnazjum, szkół ponadgimnazjalnych jak i studentów.

Każdy pojedynczy projekt obejmuje ponad 20 godzin pracy dydaktycznej z uczniami, składa się z następujących etapów:

Przygotowanie do warsztatu/wykładu/spektaklu:

praca na lekcjach na podstawie materiałów specjalnie ku temu przygotowanych

praca nad słownictwem przygotowującym do danego wydarzenia

zapoznanie się z dodatkowymi materiałami, jak na przykład fragmenty sztuk na podstawie których są tworzone spektakle

Uczestnictwo w wydarzeniu:

uważne podążanie za tematem danego wydarzenia

aktywny udział w elementach interaktywnych, takich jak na przykład: dyskusja, taniec, krótkie scenki z podziałem na role, gry i zabawy

Po wydarzeniu:

praca na lekcjach w szkole na podstawie materiałów specjalnie ku temu przygotowanych, takich jak: quizy, testy.

sprawdzenie zrozumienia danego tematu

dyskusja prowadzona przez nauczyciela na temat poruszony w danym projekcie

czytanie twórczości autorów o których była mowa podczas wydarzenia

oglądanie ekranizacji dzieł przedstawionych w spektaklach

wspólne odszukiwanie innych ciekawostek na dany temat poruszony w wydarzeniu

praca domowa na podstawie danego tematu

prezentacja indywidualnych pomysłów uczniów jak można dany temat rozwinąć,
jak oni go zinterpretowali

wyrażenie własnej opinii na kontrowersyjne tematy

Więcej informacji oraz terminy : http://www.naukabezgranic.pl

Autorzy książek do nauki języka angielskiego…

Ciekawe wskazówki dla nauczycieli…

http://www.youtube.com/watch?v=y7iMEH7jGFk

llineczka

Szkolenia i wyjazdy dla nauczycieli

IRISH CULTURE IN ACTION

POBYT EDUKACYJNY W DUBLINIE 30.04 – 4.05.2014

 

Pora pomyśleć o sobie, zaplanować czas wolny – majówkę 2014, sprawdzić czy szkoła zasponsoruje… czasem istnieje możliwość chociażby częściowego dofinansowania, warto popytać, w końcu wyjazdy z NaukąBezGranic są formą szkoleń zagranicznych skierowanych na podnoszenie kwalifikacji zawodowych nauczycieli języka angielskiego, a taka forma dokształcania się może być sfinansowana przez szkołę.

więcej na :http://naukabezgranic.pl/dublin-2014/

llineczka
GRY NA LEKCJACH

Czytujecie „Języki Obce w Szkole”? Można tam znaleźć najróżniejsze pomysły, artykuły czy materiały pomocne do nauki języków obcych. Ja skupię się na języku angielskim.

Zacznijmy od gier towarzyskich!

Gry towarzyskie są znakomitym narzędziem do nauki komunikacji, w ich trakcie uczniowie używają docelowego języka do wyrażania potrzeb i pomysłów, tłumaczenia zasad, negocjowania, przekonywania. Ponadto gry stwarzają świetne warunki do nauki, ponieważ wprowadzają relaksującą atmosferę, zabawę i śmiech na lekcji.

Zabawa łączy przyjemne z pożytecznym: pozwala uczniowi na wykorzystanie języka w sposób bezstresowy i stymuluje emocjonalnie, przez co poprawia zapamiętywanie materiału. W trakcie takiej komunikacji nacisk stawia się na przekaz, a nie na poprawność językową. Nauczyciel nie powinien wtedy poprawiać uczniów, a raczej pomagać im, gdy brakuje im słownictwa. W naturalnej sytuacji błędy gramatyczne są tolerowane przez rodowitych mówców, znacznie ważniejsza jest płynność i znajomość słów. Wypowiedzi są spontaniczne, a użycie języka twórcze. W trakcie gry uczniowie skupiają się na celu, którym jest wygranie. Wtedy wyłącza się lęk przed popełnianiem błędów i samokontrola, która nierzadko utrudnia uczniom płynne wysłowienie się. Ludyczność, podmiotowe podejście do ucznia, a także czynnik współzawodnictwa są niezwykle motywującymi elementami. Zajęcia z wykorzystaniem gier skoncentrowane są wokół ucznia, co jest najważniejsze w nowoczesnym nauczaniu (ang. learner-centred). W edukacji językowej niezwykle ważne jest, żeby nauczyć się pracować i komunikować w zespole. Jeśli nauczyciel ma dylemat, czy realizować materiał z podręcznika, czy wykorzystać gry lub zabawy, lepiej czasem wybrać to drugie, bez oglądania się na program. Uczniowie z pewnością to docenią.

Przedstawię wam jedną z gier. Zachęcam do zerknięcia na stronę  http://jows.pl/node/127   w poszukiwaniu kolejnych gier!

Szukanie skarbu (Treasure quest)

Jest to wariacja podchodów – tradycyjnej zabawy harcerskiej organizowanej w terenie. Jeśli nie możemy sobie pozwolić na zabawę poza murami szkoły, zróbmy to w obrębie kilku pomieszczeń.

Uczniowie pracują w jednej małej grupce lub w kilku – wtedy każda grupa zaczyna trzy minuty po poprzedniej. Każda grupa dostaje kartkę z wytycznymi, jak trafić do swojego skarbu. Instrukcje w języku obcym przygotowuje nauczyciel. Pierwszą kartkę dostaje każda z grup (należy przygotować tyle kopii, ile jest grup). Następne należy odszukać w różnych miejscach, do których uczniowie mają trafić, czytając kolejne karteczki. Przykładowe polecenia na kartkach: walk straight ahead for 4 metres, then turn left, find an object which is round and yellow. Your next instruction is behind this object. Dla urozmaicenia gry można dołączyć dodatkowe zadania na karteczkach, np. zaśpiewać znaną piosenkę lub wymienić 15 zawodów wykonywanych w terenie (outdoors). Podglądanie, co robi poprzednia grupa, eliminuje zawodników. Każda instrukcja powinna być wykonana.

Dla uczniów zaangażowanych można zastosować także wersję bardziej zaawansowaną. Uczniowie samodzielnie piszą instrukcje i ukrywają skarb dla przeciwników. Dzielimy uczniów na dwie grupy, każda ma około 30 minut na napisanie i schowanie poleceń poza zasięgiem wzroku drugiej grupy. Liczba zadań powinna być identyczna dla każdej grupy, a trudność zadań wyrównana, co monitoruje nauczyciel. Na znak grupy wymieniają się początkowymi kartkami i zaczynają rywalizację o to, kto pierwszy dotrze do skarbu ukrytego przez przeciwników.

llineczka

UCZYMY OBRAZAMI

U dzieci wczesnoszkolnych w procesie nauczania istotna jest dominacja obrazów nad tekstem. Obraz jest narzędziem przekazywania treści merytorycznych oraz ważnym elementem motywacyjnym. Środki obrazowe mogą stanowić jedno ze źródeł wiedzy, pełnić rolę wprowadzenia do tematu lekcji, mogą uzupełniać materiały tekstowe, są nieocenioną pomocą w zapamiętywaniu.

 

Więcej na http://jows.pl/node/401